Wielu ludzi często mnie pyta, dlaczego nie zostałem nauczycielem. Długo zastanawiałem sie nad tym pytaniem i doszedłem do wniosku, że podstawowa przyczyna kryje się w moich wątpliwościach.

Zaczęło się już w szkole podstawowej, gdy zauważyłem, że nauczyciele nie są wstanie odpowiedzieć nawet na najbardziej fundamentalne pytania, a w sytuacjach, gdy zostali "przyparci do ściany", kazali mi się zajmować czym "poważniejszym" niż szukanie dziury w całym.

Duży szok przeżyłem studiując chemię na PWr, gdy pewnego razu okazało się, że profesor, który napisał "kultowy" (na ten moment) podręcznik, nie jest wstanie wytłumaczyć sensu fizycznego ani jednego zjawiska chemicznego opisanego skomplikowanymi równaniami matematycznymi.

Nie da się jednak tego porównać z tym co czuję dzisiaj, gdy przyglądam się dyskusjom teoretyków od fizyki matematycznej ze zwolennikami logicznego myślenia, w kontekście myśli wypowiadanych przez tych, których "Bóg pocałował", a przyjemność biesiedowania i współpracy z którymi jest mi dana losem.

Bardzo długo "szedłem" do dzisiejszego dnia. On znamienny dwoma wydarzeniami: jest to willa mojego dnia urodzin i pierwszy dzień, w którym zacznę przekazywać zainteresowanym informację o tych wątpliwościach, które miały decydujący wpływ na rozwój nauki i jej aktualny stan.

Zacznę od jednej z największych niekonsekwencji z jaką spotykamy się w nauce. Z jednej strony każą nam odrzucić koncepcję "Eteru", składającego się z IDEALNYCH, niepodzielnych demokratomów (termin własny na wyróżnienie atomów Demokratesa), a z drugiej, ponad 350 lat po odkryciu Bojlem związku między ciśnieniem i objętością (1652 r.) jesteśmy zmuszeni obliczać parametry gazów rzeczywistych korzystając z wzoru opisującego stan gazów IDEALNYCH (sic!) lub wzorów empirycznych (np. van der Waalsa), które w żaden sposób nie wyjaśniają oddziaływań między molekułami.

W drugiej połowie XIX wieku podstawowym instrumentem w dziedzinie badań nad gazami stała się statystyka, która zablokowała dociekania nad sensem oddziaływań między molekułami, zamieniając je matematyczną grą. Dopiero w 1990 r. M. Planck opublikował swoją słynną pracę "O nieodwracalnych procesach promieniowania" (Ann. Phys., 1, 69-122) w której jednocześnie były wyprowadzone dwie stałe, nazwane później stałymi Plancka i Bolzmana, przy czym ta druga w skrytej postaci.

Stała Bolzmana wykorzystuje się szeroko w termodynamice gazów, a o stałej Plancka nie mówi się w kontekście gazów zupełnie, co było sygnalizowaną wyżej pomyłką.

Próba wyjaśnienia sensu fizycznego stałej Plancka zmusza do zastanowienia się nad kolejnymi "zagadkami" dotyczącymi tak gazów jak i budowy atomu i postawienia całego szeregu pytań, odpowiedzi na które mogą być znamienne dla fizyki i chemii. Najważniejsze pytanie dotyczy istnienia cząstki elementarnej (fundamentalnej) o dodatnim ładunku. Kilka następnych poniżej:

1. Dlaczego gazy przedstawia się jak substancję bez struktury?

2. Jak w bezstrukturnym gazie wyjaśnić ciśnienie wewnątrz elementarnej objętości ΔV=1/N (gdzie N – gęstość objętościowa gazu)?

3. Jeżeli istnieją cząstki elementarne, a atom jest ciałem kompozycyjnym, to które z kompozycyjnych ciał jest elementarnym atomem?

Pierwszym, kto wyszedł za ramki oficjalnej nauki, u podstaw której leżą mechanika kwantowa i ogólna teoria względności (OTW) i dał odpowiedzi, na te nurtujące ludzkość pytania, był Profesor Dżabrail Bazijew.

Pod kierunkiem Pana Profesora i za jego zgodą udostępniam polskim czytelnikom najważniejsze tezy jego teorii, dziękując Bogu za to, że nie tylko dał mi szansę poznać tego wybitnego uczonego, ale i uczestniczyć w tym epokowym wydarzeniu.

Moim celem jest spowodowanie, żeby "ślepi" nie wodzili "ślepych" po bezdrożach nauki, gdyż i jedni i drudzy nie spotykając nowych drogowskazów przekonują siebie wzajemnie o słuszności wybranej drogi.